ความคิดของคน ทั้งความรู้สึก คนทำดี อะไรก็ได้ดีไปด้วย ถ้าคนทำชั่วชีวิตก็ขุ่นมัวเศร้าหมอง ชีวิตก็ไม่สดใส ความจริงแล้วโลกเรานั้นมีทั้งความทุกข์ความสุข ชีวิตก็ความสุขนั้นชีวิตก็มีความสุข ถ้าคนเราทำชั่วชีวิตก็มีแต่เรื่องความทุกข์ ไปทำความดีขาดทนความชั่วก็ถือ ก็ดั่งลูกตุ้มถ่วงของชลให้ตกต่ำแล้วก็ของครูบาอาจารย์ท่านก็คอยยุ่งไปด้วย ทั้งพ่อทั้งแม่ก็หาว่าสั่งสอนลูกไม่ดี โน้นนี่ ทั้งพ่อแม่สั่งสอนดีลูกทำตาม คำสั่งสอนไม่มีคำนินทาก็ไม่มี เห็นหรือยัง คนเราทุกคนหรือบางคนพอดีก็นิ่งไม่ดีละโดนว่าเข้าสะหมดหน้าคนที่ผิดจริงควรเป็นลูกคนนี้ การทำตาม การชั่งฟัง ทั้งการมีชื่อเสียงอยู่ที่เค้าหมด อย่างที่โรงเรียนเด็กก็มีความสำคัญมากกว่าครู เพราะตัวไม่มีเด็กคุณครูทั้งหลายจะสอนใคร จะมีอาชีพขึ้นมาได้อย่างไร คุณครูบางท่านบางคนสอนดี แต่ก็มีครูที่ไม่ดี เห็นแก่ส่วนตัว ไม่เอาไม่เอาใจคนอื่นมาใส่ใจว่าโน่นว่านี้กับเด็กทำไม่มีเด็กรองคิดตัวเธอจะมีเงินมาเลี้ยงชีพ มีรายได้มาเลี้ยงชีวิตป่าวคิดให้มันกว้างไกลอยู่ด้วยความเกรงใจถ้าไม่มีหนึ่งคน คนมาตรวจโรงเรียนเห็นคำกล่าวหาของลูกศิษย์ ไม่ชอบแค่คนเดียวทำให้โรงเรียนคุณครูคนอื่นทั้งผู้ก่อตั้งเลขา ผู้อำนวยการทั้งรองก็โดนไปอย่าทำไม่ชี้เป็นลูกตุ้มถ่วงสังคมและทำให้ชีวิตตกต่ำ การอวดเก่งของมนุษย์ การอวดเก่งของมนุษย์ทำให้มนุษย์หน้าชื่นบานทั้งตัวเองและใจ แต่สำหรับคนที่ถูกโอ้อวดนั้นก็ถูกหลอกซะหน้าตามัว แต่จิตใจมนุษย์ที่ควรทำ ก็ให้ใจวางจิตมันคิดเรื่องอะไรตามมันให้ทันจนกว่ามันจะหยุดคิดควบคุมจิตใจให้อยู่เพียงกายเรา แล้วมีคน พูดคุยตามธรรมดาไม่ต้องคิดนึกถึงภาพในความทรงจำของคน ทำจิตให้ไม่คิดอะไรแต่ถ้าอดไม่ได้ให้นึกถึงรูปของพระพุทธเจ้าให้ดีถ้าทำอย่างนั้นแล้วจิตยังไม่นิ่งให้พิจารณาคือคิดแต่ภายในร่างกายเราก็พอแล้ว ไม่ต้องคิดอะไรมากกว่านั้นอีก ส่วนใจของคนเราที่พูดไปตอนต้นคือ ชอบโอ้อวดตามอารมณ์และนิสัยอะไรอย่างใดทำไปนานวันหลายที่ก็ติดเป็นนิสัยขึ้นมาทำให้แก่หายยากมากถึงบางคนอาจจะทำให้เสียคนไปได้ด้วยนิสัยของเราเอง แต่ถ้าบางคนควบคุมอารมณ์ของเราได้เองแล้วสิ่งที่ติดเป็นนิสัยมา 10 ปี 20 ปี ก็จะหายไปจะทำอะไรจะเดินนั่งยืน ก็ต้องมีคนสั่งคือจิตคนใดที่กระทำโดยไม่รู้ตัวก็คนบ้าแต่แต่บางทีก็อาจจะเป็นนิสัยที่ดีคือ อย่างมันเข้าแปรงฟันล้างหน้าก็เป็นที่ดี แต่ถ้าที่ไม่ดีคือขโมยของทำให้บ้านวุ่นวายกันไปทั่ว โดยเป็นประจำก็จะติดเป็นนิสัยที่ไม่ดีแล้วจะทำให้มีคำครหาขึ้นมาได้
จาก www.benjateller.com ผู้เผยแพร่ เด็กหญิงโศภษฐ์ ชินปัญชนะ เขียนเมื่ออายุ11ขวบ พ.ศ. 2549 |